Poezi per Gjyshin – Vjersha per Gjyshin

Per gjyshin tim te dashur

Emri yt sot eshte i gdhendur ne merme
beshke me dy data
njera ishte data me e gezuar per ne
e tjetra do jete data me e mallkuar.

Por ti ti nuk je poshte atij mermeri:
Ti nuk banon atje…
Ti banon ne kujtimet e mrekullueshme qe na ke len…
Banon ne optimizmin tend
Ne gezimin qe ke ditur te na dhurosh

Ti jeton ne parfumin e luleve qe aq shume i adhuroje…
JEton ne buzeqeshjen qe ke len
ne personat qe ke dashur,
dhe ne lotet e atyre qe te kujtojne.

Gjyshit tim

Ishte dite e marte
kur mora ate lajm te zi
gjyshi ka vdekur
me thane si per cudi

Mu erresuan syte
nuk doja ta besoja
ste kisha me prane
smund te te perqafoja

kur te pashe te shtrire
dukeshe si ne gjume
bertita me te madhe
zgjohu, eja tek une.

Por ti nuk degjoje
asnje fjale sme the
nuk i fshive lotet
qe derdheshin perdhe

Ka kaluar kohe
dhe une kam mall per ty
te me puthesh embel
te me mbash ne gji

thone qe koha cdo plage sheron
dhe kjo eshte e vertete
por mbesa gjyshin e saj se harron
e perjete e kujton

Lamtumire o gjysh

I dashuri Gjyshi im
kurre i paharruar
me ke lene mua zemer te perveluar

ti me jepje shprese
qe une te jetoj
ne qdo skaj te shtepis
te kerkoj

po bertas Gjysh
ti spergjigjesh dot
e une po vajtoj
e po qaj me lot

pse Gjysh ti ike
pse Gjysh ti shkove
ku i ke deshirat
qe na i premtove

deshirat e tua
iken bashke me ty
e ne tere Mbesat/Nipat
na le me lot ne sy

O gjysh

Gjysh ti ike nga jeta
Zemrat naj coptove
Si ike ashtu
Per Femij mebesa e nipa smendove
Zoti ste la te vuash
Sepse si ke bere keq askujt
Veq te mira bere ne jete
Prandaj ike ti aq shpejt
Femijet mbesat e nipat qe ti i le
Me  po te nderojn
Nuk ti humben Vlerat
Por ty po te kujtojn
Edhe pse i vdekur
Ste harrojm kurre
O gjyshi im

Poezi per gjyshin

Te gjitha kushtet i kemi
por diqka mungon
Diqka shum kryesore
mungesa e gjyshit tone
Nga munges e tij
ditet mezi po kalojn
veshtir per ne
veshtir pa gjyshin tone
Kur ulem te lexoj kur’an
mendja me shkon te
gjyshi im i cili me mesoj
kur’anin ta lexoj
Jeta pa te nuk ka kup
Allahu na bashkoft ne xhennet
me gjyshin tim

Vjersha per gjyshin

Të gjithë thonë, ke ikur,
por s’është e vërtetë.
Sepse brenda meje,
ti jeton përjetë.
Lamtumirën tënde
dot nuk e shqiptoj
Baballaret jetojnë në zemra
Dhe unë këtë e besoj..
S’je këtu dhe kurrë me s’do jesh
me dhemb ikja jote një copë zemre më heq
mungesa jote ndjehet çdo ditë
tani që s’të kom më dhemb ky shpirt..
Ti ishe një Gjysh i mrrekullueshëm që me fjalë se shpreh dot ..! I lutem Zotit që të jem me ty edhe në tjetrën Bot

Gjyshi im

Krahet do ti hap
drejt rruhes pa mbarim
do eci me vrap
drejt gjyshit tim .
Do ta pres aty
tek dera me bardhesi
do ta shohe ne sy
do ta puthe ate njeri,
qe ka zemren flori
qe fjalet e arta
si ai, jo ,ska njeri
ate dote se merr nata.
Kapelja qe mbante
rruazat qe kishte
kisha ftohte me ngrohte
gjyshi im engjell ti je!
Do te gjej
midis emrave
do te gjej
midis fytyrave
gjush ,mua me mungon
por edhe te tjerve.
Gjysh sdua te leshoj
Jo , jo jo ti smund te ikesh
ti me mua do jetosh
kudo sado large te jesh.

Leter per gjyshin

Të jesh në përer te gjyshit,
e ngrohtë mbi ledhatime,
të lozësh dhe të qeshesh,
ta lesh dhe të nisesh për mërgime.

Atje në dhe te huaj,
me nënë dhe me baba
por arom si e trëndafilit
te gjyshit më nuk ka.

Me dorën aq e ngrohtë
në gjiro gjithë andej,
përralla dhe soditjet
këtu me gjysh më si gjej.

Ashtu e pikelluar,
për gjyshin tim të shtrenjt,
nis ti shkruaj një leter
dhe lotët çurg më bien.

gjysh o ëmbëlsirë
o dhembje zemrës time,
shumë mua më mungon,
këtu larg e në mërgime.

Gjumi nuk me zë,
përpëlitem mbi krevat,
kërkoj aromën tende Gjysh
dhe mbrapa dua te vij prapë.

Vjersha e gjyshit

Gjyshi im !
Për ty jemi krenarë
Njeri i mirë
Mësues dhe luftëtar.

Vitet shkojnë
Por veprat e tua
Nuk i harrojmë.

Nxënësit i mësove
E ty s’të harrojnë
Për liri luftove
Të kujtojmë përgjithmonë.

Cme thoshte gjyshi

Janë shtuar shumë milionerët
Kanë grumbulluar shumë para
Por më shumë janë shtuar të mjerët
Shpirtvrarët si ata.

S’e kam me ata që u pasuruan me djersën e ballit
Por këta të krimit, majmur me paret tona
Këta që i shfrytëzojnë njerëzit në pikën e hallit
Me këta që kanë vënë miliona.

Ju, o të pangopur në këtë jetë
Që mbetet në shpirt me të ligjtë
Një fjale te ju ka mbetur
“Ejani të shihemi në gjyq!”.

Gjithmonë, më thoshte gjyshi dikur:
-Këtyre, more bir, mos u beso asnjëherë
Këta s’kanë për të ndryshuar kurrë
Do të mbeten në shpirt të mjerë.

Pragu i gjyshit

Tek pragu i gjyshit
Thinjat e bardha shkel
Nje foto e bukur
Perpara me del

Shtepiza e dashur
Me gure,me oxhak
Loti i mallit tim
Njom dyer e konak

Mallin marr per dore
Shkel ne kete shtepi
Tek vatra e ngrohte
Eprinderve te mi

Kjo cerdhe e ngrohte
Kafaz ajerplote
Vendlindja e gjyshit
Me e bukura ne bote

Kjo kala e lashte
Me mure te vjeter
Gjurme historie
E nje kohe tjeter

Shtepize,prag i ngrohte
Istikam,afer detit
Me e bukur me e forte
Se sarajet e mbretit.

source https://krokodili.al/poezi/per-gjyshin/

Poezi per Gjyshen – Vjersha per Gjyshen

Gjyshes

Kur isha e vogël,
Kisha një gjyshe,
Më puthte,
më perkëdhelte,
Më ushqente si dallëndyshe.
Më tundëte krevatin,
Më vinte në gjumë,
Ëmbël më këndonte,
Më thosh të dua shumë.
Syçkat më mbylleshin,
Ngadalë e ngadalë,
Në vesh më tingëllonte
Një ninull,
një përrallë.
Vitet si kaluan,
Ikën me të shpejtë!
…Dhe gjyshen e dua
Ta kem pranë për jetë.
Nga gjyshja ime
Kam mësuar gjithçka,
Vath në vesh i kam
Këshillat që më dha.

2.Gjyshja ime më e mira në botë,
Urtë dhe ëmbël më ledhaton,
Sa herë që në shkollë nisem të shkoj,
Më përcjell tek dera,kurrë nuk përton.
E dua shumë,se vërtet është e mirë,
Kurrë,të mërzitem ajo s’më le,
Edhe kur jam në situatë të vështirë,
Nga gabimet që bëj,ajo më nxjerr.
Por këshillat e saja me zërin e ngrohtë,
S’më lejnë të gaboj,të shkoj rrugës tjetër,
Edhe përrallat që mi tregon natën vonë,
Janë një mësim,një përvojë e vjetër.
Shpesh ia ledhatoj rrudhat dhe thinjat,
Kur në prehër më merr,me puthje më pushton,
Duart e saja i ndjej sikur t’mijat,
Zemrën e madhe që për mua gufon.
Portretin e saj kur s’do ta harroj,
Edhe kushedi se ku do më degdisë jeta,
Para meje do qëndron ajo,dhe unë do ta vështroj,
Me fjalët e urta dhe këshillat e veta.
Me pasurinë më të madhe gjyshen s’e ndërroj,
Ajo është yll që gjithmonë ndriçon,
Ndaj e dua shumë se shumë gjëra më mësoi,
Rrugën e vërtetë,ajo ma tregoi.

Per gjyshen nga e gjithe familja

Nena jone e dashur
Urime, pranoni
Në këtë ditë nga ne, i dashur,
(Nga fëmijët dhe e gjithë familja).

Ne ju themi: faleminderit
Për kujdesin e përjetshëm,
Jini gjithmonë kaq të bukur
I sjellshëm dhe i përzemërt!

Fëmijët, stërnipërit dhe mbesat –
Të gjithë duan që ju të jetoni
Pa problem, sëmundje, mërzi –
Energjik, i gëzuar!

Vargje per gjyshen

Jeta jote qoftë e përjetshme
Gjyshja, e dashur, e dashur,
Engjëlli ynë, shpirt i bukur,
Ne ju përgëzojmë për festën,
Ne përqafojmë me dashuri, të dashur.
Lërini sytë të shkëlqejnë nga gëzimi
Dhe fitoret frymëzojnë zemrën
Dhe parajsa jep lumturi
Gëzimi dhe fat i mirë janë dërguar.
Ne jemi shumë të kënaqur që ju kemi.
Shpërblimi ynë i çmuar
Krenaria dhe gëzimi i syve tanë
Tek ne nuk keni nevojë për më shumë
Gëzuar ditëlindjen gjyshe e dashur
Ne ju përgëzojmë sinqerisht.
Me kujdes të mbahen nga fati
Në këtë ditë të ndritshme, ju urojmë.
Gëzim, fat të mirë, ngrohtësi.
Vite të gjata, shëndet dhe mirësi.
Buzëqesh, jeto i lumtur
Ne ju duam shumë!

Per gjyshen tone te dashur

 Çfarë është “gjyshja”?
– çorape të ngrohta,
Pite, petulla,
Puthje në faqe

Borscht, këshilla e zgjuar,
Reçel i shijshëm …
Prano, gjyshe,
Urime nga nipërit dhe mbesat!

Harrojeni lodhjen
Kjo festë është e ndritshme!
Jeto pa pleqëri,
Ngrohur nga lumturia!

Pa probleme, sëmundje,
Pa spitale dhe pa farmaci!
Dhe mbani mend: ju jeni për nipërit dhe mbesat –
Personi më i rëndësishëm!

Ti gjyshe je me e mira

E dashur, gjyshe e dashur!
Jam me fat në jetën time me ty.
Kur je me mua, zemra ime,
Zemra është dritë dhe dritë.

Ju më mësoni të jetoj me ndërgjegje.
Të dua çmendurisht.
Të gjitha telashet, dyshimet dhe hidhërimet
Unë ndaj me ju, gjyshe.

Ju jeni shumë më të mirët!
Nuk ka më të tillë në botë.
Në çdo ngjarje të paparashikuar
Ju do ta kuptoni dhe nuk do të jepni një sekret

Ju do të ngroheni me pëllëmbët tuaja
Dhe mua për çajin e mbrëmjes
Tregoni një histori qesharake
Dhe fus karamele në fshehtësi.

Pastaj, para gjumit, në dhomën time të gjumit
Ju do të hyni, duke buzëqeshur pak,
Dhe ju do të thoni: – Ju jeni mbesa ime e vogël,
Ëndrra të ëmbla. Gjer nesër. Derisa!

Gjyshe, ne ditelindjen tende
Unë nxitoj t’ju përgëzoj.
Ju lutem më falni për tekat.
Ju vlerësoj shumë.

Per gjyshen nga mbesat

E dashur zemer
Gjyshja e dashur
Ju do të jeni me ne sot
Me e bukura.

Ne do t’i lidhim harqet tuaja
Dhe ne thurim gërshetat
Pudrosni hundën
Dhe le të shkojmë për një shëtitje me ju.

Sepse sot ke lindur
Kaq i ri fare!
Urime gjithë familjes
Gezuar Ditelindjen!

Gezuar ditelindjen gjyshes

Urime pervjetorin
Gjyshja ime
Ju uroj lumturi dhe fat,
Dhe përqafo dhe puth.
Unë dua duar të buta
Asnjëherë i lodhur
Kështu që ne nuk e dimë ndarjen,
Kështu që të jemi gjithmonë bashkë.
Lëreni shëndetin të mos dështojë,
Le të mos lëndojë zemra
Lëreni takimin të dalë së shpejti,
Kur nipi vrapon ta vizitojë.

Gjyshja ime

ë dua gjyshja ime sa vetë diellin
Veç ti ja shton ngjyrat ylberit.
Ndrin si yll e shkëlqen si diell
Të dua aq shumë sa i madhi qiell
Të kesh gjyshe është dashuri
Të të kesh ty mrekulli

Alfabetin ti ma mësove
Rrugën e drejtë ti ma tregove
E pafundme është lumturia
Kur një gjyshe të pret tek shtëpia
Vetëm kush ka gjyshe
Di çfarë është dashuria.

Se ti je shpirti im
Vetëm ty të kam frymëzim
Je gjithcka për mua
Shumë e më shumë të dua
Dashuria për ty nuk ka fjalë
Vlen më shumë se çdo thesar.

Eshte gjyshja ime

Ti oj gjyshja ime e dashur
o sa shum te dua
qdo deshir qe ta kerkoj
ti ma ploteson mua

ajo dora jote e but
kur te me prek mua
me duket qe jam
duke fluturuar

nuk e di a me beson ndokush mua
gjyshen time shum e dua
dhe gjith do ta dua.

Kam nje gjyshe

Kam një gjyshe për merak
Më do shumë e bërtet pak
Të thurr nuk di por di të pi
Herë çaj e herë viski

Ajo syze nuk mban
Gjyshës fort nuk i ngjan
Me sheshir del të shëtis
Ndonjëherë edhe flet pis

E shiqoj unë me shumë habi
Çfarë gjyshe që s’rri në shtëpi
Ditë e natë ajo lexon
Dhe çdo ditë në punë shkon

Keq për ne ore fëmijë
S’ka mbet gjyshe në shtëpi
Një revolucion ta mendojmë
Që gjyshet përsëri t’i fitojmë

source https://krokodili.al/poezi/per-gjyshen/

Poezi per Femren – Thenie per Femrat

Femra

Kush jan femrat, pyes veten,
Jam vet femër di se ç’flas,
ti je lule, më fal aromën,
dhe kur qan, ke buzën në gaz.

Femrat, frymojn jetën,
dashurojn veç të vërtetën,
jan bekuar, nga Perëndia,
femra vet, është mrekullia.

Nuk është, veç femër, edhe grua,
ëngjëllore, jetë ka krijuar,
është Nënë, në gjoks të mban,
kur qan fëmija, lotin ta than.

Femrat sa delikate,
si diamanti, që do kujdes,
ëndrrën kurrë mos ia vrit,
është vetë jeta, ,jepi shpres.

Një femër e fortë e kupton se logjika,vendosmëria dhe fuqia janë po aq femërore sa intuita dhe lidhja emocionale. Ajo i vlerëson dhe i përdor të gjitha këto dhunti.

Një  grua është si një bustinë çaji- ti asnjëherë nuk  e di sa e fortë është ajo deri sa e vendos në ujë të nxehtë.

Një grua në moshën 20 vjeç është akull, në të 30-tat e nxehtë, dhe në të 40-tat përvëluese.

Unë gjithmonë kam dashur të isha një femme fatale. Edhe kur isha e vogël, asnjëherë nuk doja të isha thjesht një vajzë, por doja të isha një grua.

Unë jam e fortë, jam ambicioze dhe e di shumë mirë se çfarë dua. Nëse kjo nuk të pëlqen, atëherë punë për ty.

Feminist është kushdo që njeh dhe vlerëson barazinë dhe vlerat si të femrave dhe të meshkujve.

Adhuroj të shoh një vajzë të re e cila del jashtë dhe e kap botën nga jaka e xhaketës. Jeta është e poshtër. Ti duhet të përpiqesh dhe të triumfosh.

Femrat, ashtu si dhe meshkujt duhet të përpiqen për të bërë të pamundurën dhe kur të dështojnë, dështimi i tyre duhet të jetë një sfidë për të tjerët.

Femrat janë lidere në çdo aspekt-si një drejtore që drejton një kompani fitimprurëse ashtu edhe një shtëpiake që rrit fëmijët dhe kujdeset për shtëpinë. Vendi ynë është krijuar nga femra të forta dhe ne do vazhdojmë të thyejmë barriera dhe të sfidojmë stereotipe.

source https://krokodili.al/poezi/per-femren/

Poezi per Femije – Vjersha per Femije

Kur qeshin femijet

Kur qeshin fëmijët,
dielli na duket më i madh, më i zjarrtë;
ngjyrë e verdhë e rrezeve
bëhet ngjyrë e artë,
hëna sa një diell ndrin çdo natë.
Kur qeshin fëmijët,
ne e ndjejmë veten më pranë fitoreve;
u buzëqesh fytyra
luleve, traktorëve,
qielli përkulet
e ulet oborreve,.
Kur qeshin fëmijët,
duan të na thonë:
Ecën mirë e bukur puna jonë,
lulet qindfishohen,
shtohet forca jonë,
këngët e fëmijëve qiellin ngjatjetojnë.
Kur qeshin fëmijët,
ne e ndjejmë veten
të shumtë, të fortë.
Barikada jonë rrënjët i ka
nëpër këta fëmijë që qeshin të lumtur,
dhe s’ka rrënjë më të forta në botë
Kur qeshin fëmijët,
prindërve një dorë u fshin shqetësimet,
Lodhjet bëhen lule,
Këngët s’kanë mbarime,
kur qeshin fëmijët e tokës sime.

Beni i vogel

Beni i vogël nisë, bërtet.
Donë ta blejë, një biçikletë.
Se sot paksa, është mërzit.
Kur nga shkolla, kthenin fëmijët.

Kur pa njërën plotë me lara,
qe mundohej te del e para.
Ec o Benë, tu dhentë e mbara!
Se askush nuk po benë gara.

Kur pa babin qe po vjen.
I ofrohet e rrëmben.
Me dy duar e zuri fort,
e dy fjalë ne vesh ja thotë!

E di babi sa te dua,
He, se q ‘kam, për me tregua.
E mbaji ne vete qe sa vjet.
Te ma blesh një biçiklete.

E kur babi e dëgjoi.
I dha fjalë, dhe i premtoi.
Se shumë shpejt do ta gëzoj.
Gushë, e ballë ia ledhatoi!
Iku Beni porsi era,
për tua thëne shokëve, ke dera!

Mos

Mos na i merrni ju lodrat,
as mos na i mbyllni shkollat.
Mos i trembni qengjat në kope,
lërini zogjtë të qetë në fole!

Mos na i merrni ju tonat dëshira,
Ju ujqër, dhelpra e ju shtriga.
Mos na i shkatërroni t’bukurat lojëra,
ju që krekosni sikurse korba.

Mos na e prekni fëmijërinë,
as mos na e merrni ardhmërinë.
Duam të rritemi të gëzuar në liri,
Mos na e shpërndani këtë fëmijëri.

Nje gaforre

Një gaforre ‘
Defatore,
Vuri kokën, mbi bastore,
Ju tha tanë me hy ne baste,
Kush nuk vete”!
Gripi e plaste!

Erdhën miq ,
e erdhën shoke,
Erdhi breshka, me rrase n ‘kokë!
Thirren lepurin e drenushën
Plot me miq e mbushen fushën!

Por bretkosës seç i plasi
Skllup e në ujë, kokën e rrasi!
Tha nuk vete “kurrë në bastore
Me k ‘to ”shtazët hile gjore”

Kur lind dielli

Kur lind dielli,
sa bukur duket qielli;
Rrezet në çdo vend i lëshon,
fëmijët në gjumë i ledhaton.

Eh, dielli i artë,
që rrezon nga lartë;
Rrezet çdo kund i shqep,
në male, fusha e det.

Dielli na është si flori,
i dashur për çdo fëmijë;
Me rrezet që ai lëshon,
Malet dhe fushat i zbukuron.

Kur lind dielli

Kur lind dielli,
sa bukur duket qielli;
Rrezet në çdo vend i lëshon,
fëmijët në gjumë i ledhaton.

Eh, dielli i artë,
që rrezon nga lartë;
Rrezet çdo kund i shqep,
në male, fusha e det.

Dielli na është si flori,
i dashur për çdo fëmijë;
Me rrezet që ai lëshon,
Malet dhe fushat i zbukuron.

Foshnja

Ndiej, që kurrë nuk kam ndier
madhështinë e pasurisë
ndiej, burimin e kënaqësisë
heshtjen që fletë pandërprerë.

Shpirti, kurora e mirësisë
lëng ky i bekuar në trupin tim
selia e emocioneve, gëzimit e haresë
në mua është, frymon, më ndez dashurinë.

Jo, shprehje nuk ka, poezia është e paaftë
të ju sjellë ndjeshmërinë qiellor
qoftë lirikë, poemë, prozë, monolog perfekt
asgjë nuk mund të përshkruaj ndjesinë parajsor.

Erdhi në jetë, solli magji moshës
foshnja frymon si loti i kristaltë
aq të zjarrta janë ndjenjat
edhe më e fuqishme ndjesia e të pasurit pasardhës.

Rrugëtoj më se qetë në moshën e tretë
shpresoj asnjërit nuk i kam hyrë në hak
për Shqipnjë jetësoj thjeshtë, tejet modest
thesar kam ndershmërinë, unë, shqiptar i rëndomtë.

Kenga e abetares

Abetare, Abetare,
Sillma diellin në dritare!

Lehtë, lehtë
e bukur, bukur,
Dora ime sa e lumtur;
Hap një faqe,
kthen një fletë,
Nëpër shkronja –
Bota vetë.

Rrjedh në fjalë plot kumbim
Gjuhë e lasht e vendit tim.

Me ty mendjen lartësoj
Me ty zemrën e gëzoj,
Bëhem zog e fluturoj.

Abetare, Abetare,
Ti je dielli në dritare.

Pranvera

femijet e gezuar
lulet duke lulëzuar
zogjet duke cicëruar
manushaqja duke fluturuar

pranvera e bukur
vjen e shkon
qelin lulet
zogu këndon

ne fëmijet
dalim te gëzuar
duke mësuar
te gjithë te gezuar

Pema

Një i moshuar qe mezi ecte.
Mbante n ‘dorë, një dru, si degë!
Beni i vogël posa e pa.
Seq e pyeti, me te lehtë.

Po qe do k’te,gjysh i dashur”?
Mos e do, te luash me mua?
Gati gjyshi, në gazë për t’ plasur.
Por me të butë, seç iu ofrua!

Shife pakë atë,”peme”plot me kokrra?
Qe cdo , ditë i hamë, plotë shije.
Edhe pse sot, janë te vogla.
Shumë shpejt vjeshta, n’trast na i bie”!

“Beni i vogël”shpejt kuptoi.
Nisë nga puna, pa u mat fare.
Me duar t ‘vogla, gropë mbaroi.
Për ca ditë, shpërthyen lastare.

Tash të tanë, thonë” mollë e Benit”.
Se shijojnë ato përditë.
Gjyshi tash, u nda nga jeta”!
“Beni e pema,shumë janë rritë!

“Mbollën te tjerët, e hëngrëm ne”.
Thonte gjyshi,qindra herë.
“Lumë për Benin qe e rriti”!
U bë burrë,madje, me vlerë”.

Kur femijeve u priten endrrat

Kur shpresën nuk e prekim me duar,
E përrallat e gjyshërve zemrën s‘ta ngrohin.
Kur muret e shkollave nga plumbat janë shpuar,
Atëherë botën e ëndrrave të mallkuar e shohin.

Ku kopshtet e lodrave janë bërë varreza,
Varreza të freskëta me gurë mermer.
Dhe rrugët kudo i ke plot me pengesa,
Nga gropat që hapin ca të mjerë.

Kur buzëqeshja e fëmijëve mbytet me lot,
E zemrat u dridhen skaj më skaj.
Ëndrrat e tyre vazhdojnë të vriten edhe sot,
Vriten tek fëmijët e pafaj!

Jani dhe pellumbi i tij

Një pëllumb ra në tokë
Sa shumë u gëzu Jani sot’
Jani pyeti ça’, ça’, ça’
Unë në vrap, pëllumbin ta za’

Pëllumbi i bardhë,
i bukur sa më s’ka
Jani donte që unë,
pëllumbin të ia za’

Jani ia gjunte ushqimin e tij
Donte pëllumbi të zbriste nga ajo çati.

Pëllumbi i bardh plot hijeshi
Sot, iku nga unë
Jani e përqafoi që nga larg,
Dhe pse afër e donte më shumë.

Mullisi dhe Femia

Pa fëmija një mulli,
tek një lumë që po e shponte,
i shkoi mendja si për dreq,
në mos rrymë ai prodhonte.

Mullisi i bardhë nga mielli,
kapi fëmijën ngrohtë për dore:
Eja, bir, bashkë me gjyshin,
të hamë bashkë një akullore!

Ky mulli, biri im!
Është i vjetër sa gjyshi im,
nuk pushon natë as ditë,
bluan drithër, nuk jep dritë.

Ti çuditesh, unë e di,
pse mulliri s’është muze,
në këtë shekull të teknikës
që ka zbardhur kohë e re.

Prapë çuditesh, por dëgjo!
Akolloret që hamë ne,
kanë brenda edhe miellin tim,
jo vetëm lëng frutash e sheqer.

Lëpin gjyshi akullore,
dhe mustaqet i bën pis
nuk pranon si thotë fëmija,
të jetë mësues, e jo mullis.

Këmbëzbathur në një luginë,
ku një lumë shkon me rrëmbim,
Mulliri i Lekë Bardhit,
bluan miell për fshatin tim.

source https://krokodili.al/poezi/per-femije/

Poezi per Flamurin – Vjersha per Flamurin

Ku kemi lere

Në ç’vend kemi lerë?
Ku na bëjnë nderë?
–Në Shqipëri.

Po njeriu vetë,
cilë do në jetë?
–Do vend’ e tij.

Ku i duket balta
m’ë e ëmbël se mjalta?
–Në vend të tij.

Ku munt të gëzojë
dhe me nder të rrojë?
–Në Shqipëri.

Përse të punojë
dhe të lakëmojë?
–Për vend’ e tij.

Flamuri

Skenderbeu kur jetonte
Shqipëria lulëzonte.

Ishe e fortë, ish e zonjë
Kish në flamur një shqiponjë
Një shiponjë me dy krerë
Ai lirisht hapej në erë.

Kur armiku na vërvitej
Flamuri i kombit ngrihej

Gjëmonin një mij trumbeta
Suleshin treqind mij veta.

Derdhjin gjakun si të marrë
Që të mbaheshin Shqipëtarë.

Derdhjin gjakun pa peshuar
Për flamunrin e bekuar.

Po trimat shkuan përjetë,
Shqipëria mbet e shkretë

Trimat shkuan edhe vanë
Kordhët po ndryshken mënjanë.

Kordhët ndryshkën e në baltë
Na ra flamuri i naltë!

Na ra flamuri i naltë
Mbeti e u kalb në baltë!

Sot kan dalë ca zuzarë
Që ulërtinë shqipëtarë,

Po këtë emër e lanë
U bashkuan me aganë

E punojnë nat’ e ditë
Që të mebtemi pa dritë,

O zuzar, o tradhëtorë
Ne na bëjtit shërbëtorë,

Na e vuatlitë lirinë
E na shkeltë Shqipërinë.

Rrëmbyet e po rrëmbeni
Gjith se ç’patmë e se ç’kemi!

Po mjaft! Koha ësht afër,
Kur të ndizet luft’e ashpër,

Lufta tri her’e bekuar
Që na ka pët të shpëtuar,

Jo luftë kundrë Turqisë,
Jo kundrë mbretit Shqipërisë,

Po luftë për ca zuzarë
Që u lindnë shqipëtarë

E, armiq të Shqipërisë,
I fryjnë dritës së lirisë,

S’na lënë dhe ne të tjerët,
T’dalim nga gjum’i errët,

Po ç’dëgjojnë ven’ e thonë,
E ç’shohin e tradhëtojnë

Eshtë turp prej kësi krimbash
Të mundohet një komb trimash!

Ngrehuni, o shqipëtarë,
T’i shtypim këta zuzarë!

Flamuri Kuq e Zi

Kur ishim të vogël
Nënat na mbuluan në djepa Kuq e Zi
Na kënduan këngë për Ty
Na treguan se n’zemër e n’damarë
Kuq e Zi një gjak na pranë

U rritem, u kalitem me Ty
Në burgje të mbajtëm në gji
Të patëm prijës në betejat për liri
Luftuam, fituam, festuam me Ty

Zotërues i tokës së Arbërit,
Detit e qiellit hyjnor
Krenaria e kombit tonë
Nderi dhe gjaku i jonë

Më i lasht se historia
Bajraktar ndër shokë
Sot, nesër, për jetë e mot,
Më i bukuri në Botë!

Per flamur, Shqptari s’fal

Heej, heeeej!
Ku ka këmbë që mbi ty shtrihet,
Fjalë të mprehtë, që të godasë,
…Vdes çdo gojë pa të sharë ende,
A guxoftë “poshtë të thërrasë”.

Kush rrëfen dot para gjakut,
Zemrës, rrahjet kush ja ndal,
Mos provo t´ja marrësh qiellit,
Për flamur, shqiptari s´fal!

Kushdo qofsh ore i mjerë,
Ngado ardhsh, apo zvarritesh
Vetëkryqëzohu me zinxhirë,
I pavlerë, çfarëdo të hiqesh!

Kush guxon më lart se ti,
Krahë shqiponje në çdo jetë,
Shqiptari të qofshim falë
Në flamur – bekimi vetë!

Aureole flamuri

Marigona, krijesë një është,
qenien dy, Shqiponja nuk do !
Nga shtëpia e qëndresës,
nëntori i kuq agoi,
në qiellin Ilir, tejet madhështor
lënë pas amullin, zymtësinë nëpërkëmbur,
idhtarët e pakusht të pavarësësisë,
mbëshjellur me të bekuarën kohë meritor.

Vërtet,
dëshmon i flakti rrëfim…
thotë,
kujtoni tokën e të parëve
fiset Ilire kur mbretëronin,
prej Sazanit
deri ke Dalmatet …
doemos dua të shijoj,
ç’do të thotë të jetoj në një atdhe,
rrethuar me kjartësi dhe sinqeritet,
në këtë vend timin të shpirtit,
oazë ku jeton begatia morale.

Të prirë, dashurinë të ndaj,
mburem, jam Atdhetar me Nder,
mishëruar është gjaku Arjan,
pasuri e gjeneve, trashëgimi.
Ne,
ecim shtigjeve, bjeshkët na përqafojnë,
ndërtuar duhet amanetin e lënë,
folenë të ngrisim, ngrohtësinë të ndiejmë,
përshëndetur, të jem nga vlerat,
unë,
ndëgjova shetitur ke rreth Vlorës,
atdhetarisë miqtë ke takuar,
pritur të kanë, ofruar konakun e shtëpisë,
qëndrove bujar tek Kulla e Krenarisë.
Sot,
bashkuar është, gardhi i ndasisë,
rrënuar-kufiri solli ëndrrat e begatisë,
kokëlartë të ecim,
përqafuar nga gëzimi,
bekuar kjoftë emri i Shqiptarisë.
Atdhetarëve shekullor Lavdi Kjoftë…..

Flutur ne flamur

Aq male kishte Gollaku atë ditë!
O zot si i mbante trolli!
Më i larti që ishte,
ai Basri Canolli.

Dhe betimi u ngrit në flamur,
bashkë me thirrjen e kushtrimit,
del dhe shqipja nga flamuri,
i shkon në ndihmë atij trimit.

Shtrohej toka plot me gjethe,
seç po shkundej i tërë mali,
kënga këngës seç i thoshte:
Jepi flutur Canoll djali.

Basri Canolli e dha betimin:
Për Kosovën do të luftoj,
plumbin e fundit do ta harxhoj,
shkjaun e zi gjersa ta largoj.

Krisma, flakë mbuluan Marecin,
dhëmbë për dhëmbë dy ushtri,
loti nënën e mbuloi,
u shtri djali, u shtri.

Flamur qe s’perkulet

Kam ca vëllezër
që më ranë rrugës
për ty Kosovë,

Varret në zemër na i lanë
dhe ca fjalë të fundme-
ca themele që s’tunden!

Në një pishë ëndërrat i shkrinë
E na i lanë peng të perjetshëm
drejt Diellit të ecim,

Ndaj
po qe se do të më djegë
nesër Flaka e Shpirtit

merrni nga kënga
amanetet e tyre-

atë flamur që s’përkulet!

Himni i flamurit

Rreth flamurit të përbashkuar,
me një dëshirë e një qëllim,
të gjithë atij duk’iu betuar
të lidhim besën për shpëtim.
Prej lufte veç ai largohet
që është lindur tradhëtor,
kush është burrë, nuk frikohet,
po vdes, po vdes si një dëshmor!
Në dorë armët do t’i mbajmë,
të mbrojmë atdheun në çdo kënd,
të drejtat tona ne si ndajmë;
këtu armiqët s’kanë vend.
që kombe shuhen përmbi dhe,
po Shqipëria do të rrojë,
për të, për të, luftojmë ne!
O flamur, flamur, shenj’ e shtrenjtë
tek ti betohemi këtu,
pë Shqipërin, atdheun e shtrenjtë,
për nder’edhe lavdimn e tu.
Trim, burrë quhet dhe nderohet
atdheuet kush iu bë therror.
Përjetë ai do të kujtohet
mbi dhe, nën dhe si një shenjtor!

Hymni i flamurit

O Flamur gjak, o flamur shkabë,
O vënd e vatr’ o nën’ e babë,
Lagur me lot, djegur me flagë,
Flamur i kuq, flamur i zi.

Fortesë shkëmbi tmerr tirani,
S’të trëmp Romani, as Venecjani,
As Sërp Dushani, as Turk Sulltani,
Flamur i math për Vegjëli

Flamur që lint Shën Kostandinin,
Pajton Islamn’ e Krishtërimin,
Çpall midis feve vllazërimin,
Flamur bujar për Njerëzi.

Me Skënderben’ u-lavdërove
Dhe në furtun’ i funtmi u-shove,
Me Malon prapë lart vrapove,
Yll i pavdekur për Liri.

Sa shpesh pastaj për-dhe u-shtrive
Me zjarr e zi u-ndeze u-nxive,
Po çdo mizor me shpat’ e grive,
O fushë-kuq, o shkabë-zi.

Përpjetë pri-e Shqipërinë,
Përlintj’a shpirtin dhe fuqinë,
Diell për vllanë, yrnek për fqinë
Për botën ëndr’ e qjell i ri.

Poezi per flamurin

Po i thërret Kruja Vlorës
-Ku na i le bijtë e Kosovës?
Për t’ i m ‘bluar nën krahë t ‘shqiponjës
Që u qëndis prej Marigonës!

Krahët e gjatë palë më palë
Nën një çerdhe, gjithë shqiptarët
Thërrasin ‘malet e Naimit,
-Të bashkohemi n’ log t ‘kushtrimit!

O moj shqipe qofsh bekuar
Njëqind vjet duke luftuar,
Me gjak tonin t’ kem paguar,
Sot erdh dita për t’ u bashkuar!

Jem një shtat që s’ ndahet kurrë,
Veç një shqipe në flamur!
Për Kosovë, o sot, o kurrë!
Luftuam për ditë t’ lirisë
Na erdh Ditë e Pavarësisë!

Sot po mbushen njëqind vjet
Kthehet shqipja n ‘truall të vet
Na thërret Vlora e Tirana,
Se sot bashkë do na bëjë Nëna!

source https://krokodili.al/poezi/per-flamurin/

Poezi per Detin

Deti

Ore..po ky deti, ska të shteruar,
një hapësirë, e pa mbaruar,
sdi ku fillon, sa gjat-e-gjërë,
e ka mbështjellë, globin e tërë!
tallet me qiellë, luan me retë,
si djep i foshnjës, lëkundet vetë.

Më pëlqen deti, ndaj s’ësht vështirë,
(t’) udhëtoj vetëm, si zogu i lirë,
në kaltërsi, ndjehem mbështjellë,
sikur largohem, në hapsir’të thellë,
dhe po ngritën dallgët, er’e furtunë,
kur qetësohen, ja shtroj me gjumë.

E dëfrej shpirtin, kur kam për fqinj,
do pula deti, dhe ca delfinj.
Kur shpërthejn dallgët, dhe shkumbëzojnë,
dhe re të zeza, detin mbulojnë,
vetëm ahere, zë të dyshoj,
jetën mbi ujë, pse dëshëroj..?!

Nëpër limane, sa her që shkoj,
ande nga erdha, prapë nxitoj,
mes turma njerzish, nuk mund të rri,
veçëm në varkë, ndjehem më’shtëpi,
siç shkon pas nënës, një kalaman
shkoj ku kam lindur, në oqean.

Mes dallgësh t’egra, në një furtunë
dhe vetëtimesh, q’u linda unë,
kope delfinash, dhe peshkaqenë,

vërshëllen afër, dhe një balenë,
zhurma e zogjve, nja-njëqind mijë,
ditën që lindi, në det fëmijë..

Banoj q’atëhere, pa derte fare
mbi pesdhjet vjet, jetën detare,
s’më mungon gjë, peshqit për shokë,
as kam dëshirë, të shkel mbi tokë,
dhe kur të vij vdekja, siç vjen për të tërë,
do jem në mes dallgash, në detin e gjërë..

Detit

Stuhi rebel lamtumire!
Ne cast te ndarjes perseri,
Ti dallget con perpjet i lire
Dhe zjen, shkelqen me krenari.

Si gjeme e britme pikellimi
E shokut qe na le dhe shkon,
Vikama jote dhe bucimi
Ne gji,se fundi,me kumbon.

O vend i shtrenjte i zemres sime
Ne bregun tend plot bukuri
I zhytur thelle ne mendime
Sa shpesh kam bredhur ne vetmi!

Jehona jote bucimtare,
Me mbush plot gezim e jete
Dhe heshtja jote magjistare
Dhe vrulli camarok o det!

Nje varke e bindur peshkatare
Lundron e ruajtur nga ti
Dhe mes tallazit shket krenare;
po ti terbohesh,c’mendesh fare;
Anije mbyt ne thellesi.

..

S’mu dha prej brigjeve shkembore
Te ikja vec njehere, o det,
Te nisja rendjen, dallget prore;
Atje ku ti gjemon, bucet.

Ne c’vis, ne c’vis te kesaj bote
Po shkoj tani ne shtegetim?
O det, nga shkretetira jote
Nje gje me dhemb ne shpirtin tim.

……………………………

O lamtumire! Lamtumire!
Ne shpirt do te te kem perjete
Do ta degjoj me plot deshire
Jehonen tende larg, o det!

Ne shkretetira,neper pyje,
Ku rruga po me con tani,
Do marr me vete shkulmen, hijet,
Shkelqimin tend plot bukuri

Me kujtohet deti

Kilian, a ke qenë në det në këtë kohë?

Ec në emrin tim, lag duart dhe ngriji

dhe unë nga vendet e tjera do t’i adhuroj ato pika

që bien nga uji i pafund në fytyrën tënde.

Unë e di, unë kam jetuar të gjithë bregdetin tim,

deti i trashë i Veriut, nga moors, në

pesha e stuhishme e shkumës në ishujt.

Më kujtohet deti, brigjet e çara dhe të hekurta

të Coquimbo, ujërat krenare të Tralca,

Valët e vetmuara të Jugut që më krijuan

Më kujtohet në Puerto Montt ose në ishujt, natën,

duke u kthyer nga plazhi, anija në pritje,

dhe këmbët tona lanë zjarr në gjurmët e tyre,

flakët misterioze të një perëndie fosforeshente.

Çdo hap ishte një shteg ndeshjeje.

Ne po shkruanim tokën me yje.

Dhe në det rrëshqitja anija u tund

një degë e zjarrit të detit, e fireflies,

një valë e panumërt sysh që zgjohen

një herë dhe u kthye për të fjetur në humnerën e saj.

Mar

Deti është
Luciferi i ngjyrës blu.
Qielli i rënë
sepse dëshirojnë të jenë drita.

Det i varfër i mallkuar
drejt lëvizjes së përjetshme,
duke qenë më parë
akoma në qiell!
Por nga hidhërimi juaj
dashuria te shpengoi.
Ju lindi Venusin e pastër,
dhe thellësia juaj mbetet
i virgjër dhe pa dhimbje.

Trishtimet tuaja janë të bukura
deti i spazmave të lavdishme.
Sot më shumë në vend të yjeve
keni oktapodë të gjelbërt.

Bëni vuajtjet tuaja,
Satani i frikshëm.
Krishti eci per ty,
por edhe Pan.

Perballe oqeanit

Vala nuk ka formë?
Në një çast skalitet
dhe në një tjetër ajo copëtohet
në të cilën del, e rrumbullakët.
Lëvizja e saj është forma e saj.

Valët tërhiqen
Grumbuj, shpinë, gjumë?
por valët kthehen
Gjinjtë, gojët, shkumat?

Deti vdes nga etja.
Dridhet, me askënd,
në shtratin e tij të shkëmbinjve.
Ai vdes nga etja për ajër.

Deti im

Ka dale hena edhe sonte,
mbi detin tim te qete.
Mbi ate det ,qe une lundroj ,qysh
gjashtedhjete e tre vjet.

I qete duket ne te pare,
ky det qe lunderoj une,
po pyesni henen qe ka pare,
se mund t,ju thote me shume

Poezi per detin

çfarë është deti patjetër?
Pse josh? Pse tundon?
zakonisht na pushton si një dogmë
dhe na detyron të jemi në breg

noti është një mënyrë për ta përqafuar
për ta kërkuar përsëri për zbulime
por goditjet e ujit nuk janë magjike
ka valë të errëta që përmbytin guximtarët
dhe mjegulla që ngatërrojnë gjithçka

deti është një aleancë ose sarkofag
nga pafundësia sjell mesazhe të palexueshme
dhe injoroi fotografitë e humnerës
ndonjëherë transmeton një shqetësuese
melankolia e tensionuar dhe elementare

deti nuk ka turp nga hedhjet e tij
i mungon totalisht vetëdija
e megjithatë tërheq flakën
lëpij territoret e vetëvrasjes
dhe tregon histori me një fund të errët.

source https://krokodili.al/poezi/per-detin/

Poezi per Dimrin – Vjersha per Dimrin

Arkitektura Dimerore

Sot,
Arkitektura e ftohtë,
Arkitektura dimërore,
Po ndërton ujëra të akullta,
dhe rrugë të mbuluara me borë.

Me ngjyrë të bardhë,
U ngjyros,
Qyteti im,
u bë qytet dimëror,
e ndërtoi një arkitekturë e bukur,
por jo nga dora jonë.

Dimri i hidheruar acaron e acaron

Sa duket I hidhëruar dimri!?   
Me urrejtje ngrin çdo gjë.     
Mëshira si duket po I mungon,
Dhe nëse qyteti im ngrihet e ngrihet     
Të ftohtit nuk e ndalon.  

Zogjët cicërojnë si shenjë që janë zgjuar dhe sot,
Lypsarët e braktisur nuk I braktisin rrugët
me të shtrirë dorën e tyre të ngrirë 
Dimri acaron e acaron pa mëshirë

Në ndjenja jo të ftohura nga dimri, ngrihet loti në buzë vaji 
Me të ftohtë dhe faji…                                           

Dimri I hidhëruar acaron e acaron

Qiell Dimri

Qiell dimri,
Dyndje kujtimesh.
Unë ndeza një cigare, u afrova te dritarja.
Më ngjan, se nuk bien flokë dëbore nga qielli.
Por mijëra letra, që kurrë nuk i mora.
Letra të largëta,
Shkruar nga duar të largëta,
Edhe se retë më të largëta.

Rruge Dimerore

Në mes mjegullash të nxira
hëna zhduket, hëna bredh.
Mbi të trishtëmet rrafshira
trishtëm dritën ajo derdh.
Udhës shkretë dimërore
rend kjo trojka gjithnjë.
Zile e kalit monotone
mezi ndihet nëpër të.
Seç më kap një mall rinie
karrocieri kur këndon,
herë gas çapkënërie
herë mall ai më zgjon.
S’shoh as zjarr e as kasolle
vetëm borë si pambuk.
Dhe përtej shtyllat rrugore
duken, zhduken tek e tuk.
Ah, ç’mërzitje… nesër, Ninë,
tek e shtrenjta do të vi.
Pranë zjarrit kur të rrimë
të të shoh me mall në sy.
Dhe akrepi i sahatit
do vij’ rrotull me qetësi
E mërzitshmja mesnatë
s’do na ndajë përsëri.
Mërzi udhës dimërore
karrocieri zu dremit
Zile e kalit monotone
hënë e mjegullt që ndrit.

Pranverë, o kohëz dashurie,
ç’më mbush plot me pikëllim.
Sa mall sërish ti po më bie
në shpirtin tim, në gjakun tim.
Për mua gazi është i huaj…
çdo ngazëllim e çdo shkëlqim
më sjell mërzi, më bën të vuaj.

Oh, nëmëni shqotën, suferinën
dhe të pafundmen natë dimri.

Pse, moj jetë je dhuratë
që të bie rasti kot?
Pse të dha i fshehti fat
një ndëshkim me tmerr në botë?
Ç’është ai pushtet i nxirë,
që prej hiçit më ka thirë,
që në shpirt më dha mundime
dhe dyshim në mendjen time?
Pa një dritë e një qëllim,
më rreh zemra në shkreti.
Më mbush plot me pikëllim
jeta gjith monotoni.

Mbreteresha Dimerore

Mbreteresha dimërore,
me ushtrinë tuaj acar,
në kohën tuaj dimërore,
luftën me fluska bore e fillon.

Mbretëresha dimërore,
bukuria jote,
bardhësitë e borës;
dhëmbët tuaj,
akulli i kristalizuar;
flokët tua,
bora e palavitur nga erërat;
sytë e tu,
qielli i ngrysur nga të ftohtit;
zemra jote,
akull i ngrirë;
shpirti yt,
i ftohtë si acar.

E bukur,
e bardhë,
e ftohtë,
mbretëreshë dimërore.

E bukur,
e kristalizuar,
e ngrirë,
mbretëreshë dimërore.

Edhe Dimri nuk eshte me Dimer

Është fillimi i Janarit,
Kjo kohë stinët nga themeli i shkundi.
Zogjtë këndojnë rrëzë malit,
E dimrin s’e shoh asgjëkundi.

E kujtojë dimrin ngaherë,
Vetëm akull në çdo skaj.
Dhe prisnim të vinte pranvera,
Me ëndje prisnim prill e maj.

Sot as dimri nuk është si dikur,
Më duket dimri porsi vjeshtë.
Dimrat e dikurshëm që si harroj kurrë,
I marr dhe i fut në vjershë.

Dimer

Shpirti im qe sot y mbyll
dhe gezimin m’a perzuri.
neper mal e neper pyll
zu debora prej qekuri.

bjene floket nje-nga-nje
mi katundin e shkretuar.
dyke mardhur nene te
dheri fjet e ri mbuluar

flet nga-dal e shpirti im,
dhe ne zi pikoj si fleta,
pa me qit as pipelim
tere fili, tere jeta.

ne kaq heshtje-e qetesi
ndjej vajtimthin e nje shpesi:
psheretin me ze te ti
jet’ e trembur se mos vdesi…

Rreshta per Dimrin

Thuaji vetvetes
kur i ftohti vjen dhe akullima bie prej qielli
do të doje të ishe atje
duke ecur, dëgjuar
të njëjtën melodi, s’ka rëndësi se ku,
të gjesh vetveten
brenda izolimit të errësirës
ose poshtë thyerjes së bardhë
të hënëzave të përqëndruara
në luginën me dëborë.
Këtë natë ndërsa bën ftohtë
Thuaji vetvetes
Gjithçka që di është asgjë.
Por melodia e kërcimit tënd luan
ndërsa je duke ikur.
Dhe ti do që të kesh mundësi
për një herë të vetme të gënjehesh përposhtë
flakës së vogël të yjeve dimërorë.
Edhe po qe se ndodh dhe nuk ke mundësi
shko më tutje ose kthehu mbrapsht,
dhe do e gjesh vetveten përsëri
kur të kesh vajtur gjer në fund.
Thuaji vetvetes
në këtë rënie finale të ftohti mbi degëd e tua
Thuaji vetvetes
që e dashuron faktin se cili je.

source https://krokodili.al/poezi/per-dimrin/